sonde
Controle
Vandaag ben ik weer naar het ziekenhuis geweest voor controle: de chirurg heeft mama geleerd hoe ze iedere dag de sonde aan de buik moet loshalen en even draaien, anders groeit de sonde vast in de maag, en dat lijkt niet zo’n goed idee.
Omdat ik toch meteen daar was hebben ze mij maar gewogen: ik weeg 7265 gram en ben 72,5 cm groot. Een beetje zwaarder en groter dan de vorige keer dus.
Leeftijd: 1 en een half jaar
Kijk ook: [ groeigrafiek ]
Mijn PEG-sonde
Zo na een paar dagen uit het ziekenhuis te zijn ontslagen ben ik weer (bijna) helemaal de oude: ik lach, zing, dans, kruip, loop en doe alles wat ik voorheen ook allemaal deed. Ook qua voedselinname zit ik weer op het oude niveau.
De wond trekt nog een beetje, maar daar heb ik gelukkig geen last van. Eerder deze week vond mama mijn wond niet zo goed uitzien: er kwam veel troep uit en hij was ook erg rood, dus wij zijn nog even naar het ziekenhuis gegaan.
De dokter die mij had geopereerd zei dat dat normaal was: dat rode was omdat het afdekplaatje redelijk strak op de buik zit, en die troep kan er beter uitkomen dan in de wond blijven… niets aan de hand dus.
Leeftijd: 1 en een half jaar
Ziekenhuis – update
Ik lig inmiddels al de derde dag in het ziekenhuis.
De eerste dag was alleen maar spelen en uitrusten, maar ‘s nachts ben ik wel een paar keer wakker geweest: vreemd bed, he 
.
De tweede dag was de operatie. Die was ongeveer om 12 uur. Zoals jullie allemaal wel weten heb ik een PEG-sonde gekregen tijdens deze operatie. Om 11 uur kwam de zuster met een soort vloeibare zetpil, waar ik heel slap en slaperig van werd. Ook moest ik de hele tijd lachen, mama zei dat het net was alsof ik dronken was. Toen gingen wij met de zuster naar de operatiekamer. Papa ging mee naar binnen toen ik in slaap werd gebracht (narcose) en hij vond het heel erg dat hij mij daar alleen moest achterlaten. Mama natuurlijk ook.
Na ongeveer 30 minuten was ik alweer klaar en kon ik worden opgehaald op de recovery-afdeling, maar ik was toen nog heel moe en slap, en ik had ook best wel pijn, vooral aan mijn keel. Als ik moest huilen deed dat pijn en daardoor moest ik nog harder huilen, wat dan ook weer meteen meer pijn deed.
Ik heb best wel veel geslapen, maar ik werd ook vaak huilend wakker. ‘s Nachts ook. Als ik dan een andere baby huilen hoorde, dan moest ik ook weer huilen en dan deed papa mij troosten.
‘s Avonds kreeg ik alweer sondevoeding, maar dat was geen succes: na twee uurtjes moest ik al overgeven, waardoor papa de sondevoeding stop heeft gezet. Toen kon ik even redelijk slapen. Later die avond kreeg ik overnieuw sondevoeding, want ik moest namelijk wel genoeg vocht binnenkrijgen.
Om twee uur ‘s nachts werd ik huilend wakker en papa zette de sondevoeding weer stop. Ook bleek dat ik koorts had: 39,5 graden celcius. Meteen werd er een hele batterij artsen opgeroepen om te kijken hoe we verder zouden gaan. Maar na een zetpil vond iedereen dat we best tot de dag erna konden wachten voor verdere acties. Arme papa kon echter niet meer slapen en heeft de hele nacht over de afdeling gezworven.
Vandaag werd ik om 6 uur wakker en ging het redelijk met mij. Papa heeft toen met mij over de gang gewandeld. De chirurg vond dat ik het toch nog eens moest proberen met eten en ik werd aan de pomp gehangen om via de (nieuwe) sonde eten te krijgen en dat ging goed. Maar ik voel mij nog niet zo lekker, dus vandaag kijken we of het wel zo’n goed idee is of ik al naar huis ga.
Meer volgt.
17:30 uur: ik ben toch naar huis mogen gaan, en mama en papa vonden het ook verantwoord. Ik heb vanmiddag nog eens anderhalf uurtje aan de pomp gehangen en dat ging perfect. Ik ben dus thuis, in mijn eigen bedje!
Ik ben wel nog erg zwakjes en ziekjes en mijn buik doet ook nog een beetje pijn.
Leeftijd: 1 en een half jaar
Volgende week
Volgende week krijg ik mijn PEG-sonde. Dan verdwijnt eindelijk dat lelijke ding uit mijn gezicht.
Daarvoor moet ik naar het ziekenhuis van Maastricht. Woensdag moet ik daar naar toe, om donderdag geopereerd te worden.
Ik word dan onder volledige narcose gebracht. Dan gaan ze met een lampje door mijn keel naar mijn buik en schijnen met dat lampje dan door de buikwand naar buiten. Dan weet de opereerder waar hij de naald naar binnen moet steken. Door dat gaatje komt dan het slangetje.
Ik zal hier waarschijnlijk niet veel van voelen, misschien dat het wat ‘trekt’ de eerste tijd. Maar gelukkig zijn mama en papa bij mij.
Ik hou jullie op de hoogte.
Leeftijd: 1 en een half jaar
PEG-sonde
Gisteren was ik met mama en papa in het ziekenhuis om te praten over de vervanging van mijn huidige neussonde door een PEG-sonde, een sonde waarbij het slangetje dan uit mijn buik komt, en niet meer uit mijn neus.
Dat gaat gebeuren binnen 6 weken vanaf nu. Ik heb begrepen dat ik dan volledige narcose krijg en dat ik een nachtje daar moet blijven. Voor die narcose zou ik eerst naar de anesthesist, zodat die mij kan onderzoeken. Dat zou eigenlijk ook gisteren zijn gebeurd, maar nu moet ik volgende week weer terug hiervoor.
Leeftijd: bijna 1 en een half jaar
