ziekenhuis
Kanjer van de week/operatie
Verleden week ben ik op school uitgeroepen tot ‘Kanjer van de week’.
Wat gebeurt er dan? Je krijgt een lege koffer mee naar huis, en een plakboek.
In dat plakboek dien je een ik-tekening te maken, een tekening zoals je jezelf ziet.
In het koffer mag je allemaal spulletjes van jezelf stoppen, en daar mag de rest van de klas dan wat over vragen.
Zo had ik bijvoorbeeld een knuffel in de vorm van mijn hormonenspuit meegenomen, zodat ik over mijn groeihormonen kon vertellen. Natuurlijk had ik ook Bliksem McQueen meegenomen (mijn lievelingsauto), een foto van hoe ik in de couveuse lag, en nog veel meer.
In dat plakboek mag de rest van de klas dan complimenten over mij schrijven, zoals ‘Dunja heeft altijd mooie kleren’, en ‘Dunja is altijd lief’.
Vandaag ben ik overigens geopereerd geworden:
‘s Ochtends gingen mama, Kyra en papa met mij naar het ziekenhuis, waar ik om half 9 moest zijn. Ik mocht twee uren vantevoren niets meer drinken en nog veel langer niets eten. Onnodig om te zeggen dat ik honger en dorst had.
Toen was het zover. Ik kreeg een ziekenhuis-pyama aan, werd onder narcose gebracht en toen geopereerd.
Men heeft buisjes in mijn oren geplaatst, en mijn neusamandelen verwijderd. Kennelijk waren die laatste heel erg groot. Dit alles heeft als effect dat zich geen vocht meer ophoopt achter mijn trommelvliezen (in mijn oren), zodat ik beter ga horen. Verder krijg ik nu ook weer lucht door mijn neus, dus het klinkt nog een beetje vreemd als ik praat, maar dat komt wel weer.
Na een paar uurtjes, een ijsje en een beker water, mocht ik weer naar huis.
‘s Avonds ging het alweer goed met mij.
Leeftijd: bijna 5 jaar
Spannend
Ik ben vorige week nog een aantal dagen stevig ziek geweest: maandag tot en met woensdag ben ik maar thuis gebleven. Nu gaat het alweer, ik hoest nog een beetje, en snotter nog wat.
Voor de laatste word ik volgende week geopereerd: buisjes in de oren en mijn neusamandelen geschaafd. Daar moet ik natuurlijk sterk voor zijn, dus deze week nog maar flink aansterken.
Leeftijd: bijna 5 jaar
9 Maanden
Afgelopen week had ik weer een controle in het ziekenhuis, om mijn groeivoortgang in de gaten te houden.
Het gaat goed, 93,9 centimeter (1,6 centimeter ten opzichte van de vorige keer) en 11,65 kilogram (450 gram meer).
Maar omdat ieder jaar weer goedkeuring door de zorgverzekeraar gegeven moet worden voor de voortzetting van de groeihormoonbehandeling (dat is immers heel duur), moest ik nu wat extra onderzoekjes ondergaan.
Ten eerste werd er 15 liter bloed afgetapt. Het was natuurlijk niet zoveel, maar het voelde wel zo. Die mevrouw prikte in mijn arm, terwijl ik bij papa op schoot zat, en ze deed mij echt pijn. Ik was dan ook blij toen ze klaar was.
Daarna moest ik nog een foto van mijn hand laten maken (of eigenlijk de botten in mijn hand). Toen ze die foto genomen hadden zei papa: “dat deed pijn, nietwaar?”, en dat deed helemaal geen pijn.
Leeftijd: bijna 5 jaar
Kijk ook: [ groeigrafiek ]
Operatie
Verleden week vertelde ik over het bezoekje aan de narcose-meneer:
Dat gesprekje duurde dus zeggen en schrijven 5 minuutjes.
Hij heeft niet eens naar mijn hartslag geluisterd, omdat het mijn derde keer inmiddels wordt, is het al bijna routine.
Hij wist alleen niet van mijn neusamandelen, dacht dat ik alleen maar buisjes in mijn oren ga krijgen.
Leeftijd: 4 en een half jaar
Gelukkig….
Eindelijk is de vakantie weer voorbij, en mag ik vanaf vandaag weer naar school.
Ik was verleden week al aan het aftellen, en het duurde gewoonweg te lang.
Verder hebben die feestdagen weer een behoorlijke aanslag op mijn lijn gedaan, dus daar moet ik weer eens iets aan veranderen (dit was een grapje, natuurlijk).
Deze week is een drukke week: ten eerste moet ik, behalve naar school, ook nog naar de logopedie, en naar het ziekenhuis om met de meneer (of mevrouw) van de narcose te praten, ik moet immers binnenkort onder het mes (neusamandelen, weet je nog?).
Leeftijd: 4 en een half jaar
